اعتماد به نفس

من می خوام از نگاه چشم متحیر مون یا به عبارتی نگاهی ساده و قبول اون چیزی که هست به مساله نگاه کنم و برداشت خودم رو بیان کنم.
اعتماد به نفس به پول شباهت های زیادی داره خیلی ها رو می شناسیم که بیش از حدشون پول دارند و بعضی ها رو می شناسیم که لایق پول بیشتری هستند نسبت به چیزی که دارند. این مورد رو تو اعتماد به نفس هم می تونیم ببینیم.
یه سری از آدم ها رو می بینیم که اعتماد به نفس کاذب و گاها بیش از حد دارند . مثلا طرف رو تو دانشگاه با تیپ و لباسی می بینی که هرگز تو برای محیط دانشگاه مناسب نمی دونیش. فرض می کنیم می خواستی به یه مهمونی خیلی خودمونی پیش دوستات بری و یه همچین تیپی هم زدی و یه کار فوری پیش میاد و برای ملاقات استادی مجبور شدی و بری دانشگاه ، بدون شک تو مثل اون "یه سری آدم ها" که اول پاراگراف گفتم سعی نمی کنی با خنده های جلف و بلند صحبت کردن جلب توجه کنی و در بهترین حالت یجوری که کم تر دیده شی سریع کارت رو انجام میدی و میری ...
یا مثلا اکیپ دختر هایی که با اعتماد به نفس ما فوق بالا و برای کسب اعتماد به نفس بیشتر یه کلاس رو تیکه بارون می کنن جوری که استاد و حتی پسر های شر و شور دانشگاتون هم صدای اعتراضشون دراد . البته همین اکیپ توی همین کلاس توسط چند تا پسر و با عبارت هایی چون "ایول ، خخخ" و یا نگاه های معنی دار به کارشون مهر تایید می زنن و به اعتماد به نفسشون اضافه می کنند.....(این ها مورد های حقیقی ای بود که من فقط تو یه روز مشاهده کردم و هر کدوممون شاید مورد های متمایزی رو دیده باشیم.)
پس قاعدتا دیدن همچین شرایطی برای من باید تعجب آور باشه که چی باعث تفاوت رفتاری و یا دریافت احساس متفاوت از رفتاری یکسان میشه. بحث تایید کار من و نفی رفتار اون ها نیست ، شاید دنیا اونجوری زیبا تر و لذت بخش تر باشه ، موضوع اینه که چرا من باید برای خودم "بیش از حد " چهارچوب رفتاری تعریف کنم و تنها در صورت رعایت اون ها احساس خوبی داشته باشم. اصلا این چهارچوب ها بر چه اساسی تو ذهن من ایجاد شدند
چرا تعادلی و انصافی این وسط به چشمم نمی خوره ، خیلی هامون ( بخوانید من ) اعتماد به نفسمون خیلی کمه . مثلا من شاید خیلی سخت توی جمع های شلوغ حضور پیدا کنم. اکثر مهمونی هایی که تا این سن دعوت شدم رو به خاطر همین موضوع یه جوری پیچوندم. در صورتی که شاید با افراد اون مهمونی به صورت جمع های 3-4 نفری خیلی صمیمی هم باشم اما اگه جمع دوستای صمیمی ام از 5 -6 نفر بیشتر بشه برام غریبه میشن و احساس راحتی نمی کنم. از اعتماد به نفس کم در عمر خودم هرچی بگم کم گفتم. از اینکه حتی تا مدت های طولانی از قد بلند خودم حسم بد بود وقتی از معبر عمومی ای رد می شدم سرم رو مینداختم پایین تا با کسی چشم تو چشم نشم...در صورتی که شاید این مورد برای خیلی ها یه رویای شیرین باشه.
برای من که بیشتر این مشکل با ورود یک آدم به حریم شخصی زندگیم خیلی رفع شد اما خب در نظر داشته باشید که با رفتن اون فرد شاید این مشکل برگرده ... حتی بد تر از چیزی که الان هست...